कविता भग्नावेशमाथि टोलाएको परेवा # सुशील नेपाल
![कविता भग्नावेशमाथि टोलाएको परेवा # सुशील नेपाल](https://inlsdarpan.com/wp-content/uploads/2022/11/सुसहिल-१.jpg)
(बोस्टनका कवि , अनेसास बोस्टन च्याप्टर उपाध्यक्ष, राजमित्र प्रज्ञा-प्रतिष्ठानका संरक्षक सुशील नेपालको नेपालमा शुक्रवार सार्वजनिक हुन लागेको कविताकृति ‘ भग्नावेशमाथि टोलाएको परेवा ; बाट साभार)
भग्नावेशमाथि टोलाएको परेवा
# सुशील नेपाल
एउटा परेवा निशव्द, चूपचाप टोलाएको छ,
न हल, न चल, यता उता हेर्छ
तल हेर्छ- छक्क पर्छ,
हिजो सम्म यहीं निर कोलाहल हुने गर्थो,
चामल छरिन्थे, आगन्तुक रमाउथे,
केटाकेटी उफ्रन्ते,
तर आज- धरोहरहरू छरपस्ट छरिएका छन् ,
मौनता यति भयलाग्दो छ कि
– पखेटा फरफराउदा पनि वातवरण आतंकीत हुन्छ
– मान्छेका लासहरू विस्कुन सुकाएझै
– मानौं निमग्न सुतेका छन्
– त्यो धरती कम्पनको त्रासदीले
चराचरको साम्राज्यमा परेको चोटले
त्यो टोलाएको परेवालाई निशब्द बनाएको छ,!
मन त मनै हो मान्छेको होस वा परेवाको,
धडकनको स्पन्दनको महशुस गर्ने असहजता बिच
– भग्नावशेषमाथि टोलाएको छ परेवा ।!
ऊ सोच्छ- हिजो सम्म यहां मान्छे आउथे,
चामल छर्थे
म उनमुक्त भएर दाना टिप्थे
रमाईलो लाग्थो – ढुकुर ढुकुर गर्दै ,
प्रेयसीसंग प्रेम -क्रीडा गर्थे,
बस्तुगत हुन्थो मेरो यथार्त प्रेम,
स्थूल थिएन त्यो लुकेर गर्नु पर्ने,
कहाँ गए ती मानिस, ती पौंण ती तन्नेरी,
ती भुराहरु ?- यो लासहरूका बिच म के गुनगनाउँ?
यो अबसाद्को मलम कहाँ छ ?- देवालय,
जहाँ म कैले गुण लगाएर ओत बस्थें
– ती भताभुंग छन् ।
मौनतामा कहाली लाग्दो गर्जन छ
– दु:खको र पीडाको- ती आगन्तुकहरू पृथ्वीको
आबेगको अंकमालमा चूपचाप समाहित् भएछन्,
भन्छ परेवा र, फेरि- झोक्राएर,
त्यो भग्नावशेष बाट कतै उडी दिन्छ
– मुटुमा दुख समाहित् गरेर् ।
( साभार)