आमा सम्झाउने तीज आमा, तिम्रो आँखाको भदौरे भेल रोकिएर सदाझैँ तीज आउने बेला डुलाउँदै नेत्रहरु आँगनको डिलमा नबस्नू, आउँछेकी छोरी भनेर बस स्टेसनबाट फुत्त निस्केर रातो सारीमा धपक्क बलेकी तिम्री

शुभसाइत एक मुहूर्त एक आभाष साइत शुभसाइतको वर्षै भएछ सत्यकथा जस्तो धमिलो स्मरण पुरानो याद मिठो सम्झना छाएको छ हृदयभरि ओगटेको छ सिङ्गो मुटु मनले चाहिरहने आँखाले पलपल खोजिरहने त्यो

मूक दुनियाँ र पीपल चौबाटोको छेउमा विशाल चौतारोबीच थेगेर अजङ्गको शरीर  गरेर प्रतीक्षा आफ्नो मृत्युको दिन लगाएर बिल्ला  शरीरको एउटा भागमा ठिङ्ग उभिएको छ बरपीपल।   छोडेको छैन आफ्नो कर्म

तिमी बाँचेर के फाइदा ? छन्द: शार्दूलविक्रीडित तिम्रा सुन्दर बङ्गला घर जहाँ कोठा सयौँ छन् अरे सुत्ने आखिर सातआठ फुटको ओछ्यान यौटै छ रे सुन्दै लाग्छ उदेक खाट सुनको आरामदायी